ابو القاسم سلطانى

489

دايرة المعارف طب سنتى ( گياهان دارويى ) ( فارسى )

Code - 2905 عرعر ( عرعر كبير ) Juniperus oxycedrus L . درخت كوچكى است هميشه سبز به بلندى حدود 6 متر و قطر 30 سانتىمتر از خانواده Cupressaceae ، پوست انشعابات به رنگ خاكسترى روشن ، شاخه‌هاى جوان كوتاه ، سه‌ضلعى و سبزرنگ ، برگ‌ها فراهم به صورت دسته‌هاى سه‌تائى بدون دمبرگ ، خارج شده از يك گره ، خشن ، باريك ، دراز ، نوك‌تيز ، سوزنى به درازاى 25 - 51 * 5 / 1 ميلىمتر ، روى برگ‌ها مسطح يا مقعر با دو نوار سفيد ، 2 باند سفيد مايل به آبى در پشت برگ ، رگبرگ ميانى پشت برگ برجسته ، گل‌ها مجتمع به صورت شاتون‌هاى نر و ماده ، شاتون‌هاى نر كوچك و بيضوى . ميوه متعدد به اندازه فندق مجتمع بر روى محور شاخه‌ها ميوه‌ها در سال دوم مىرسند پس از رسيدن به رنگ قرمز روشن در مىآيند و اندازه آنها 3 - 2 برابر بزرگتر از ميوه J . communis L . و به قطر تا 15 ميلىمتر مىباشد . پراكندگى : بومى جنوب فرانسه ، در منطقه مديترانه ، جزيره كوس ، اسپانيا و بعضى مناطق آسيا ، و شمال افريقا رويش دارد . در ايران در گرگان نزديك زيارت مىرويد . تاريخچه و موارد مصرف آن در طب سنتى : با مطالعه دقيق شرحى كه قدما ذيل واژه‌هاى " عرعر " و " سرو " نوشته‌اند اين نتيجه بدست مىآيد كه دانشمندان قديم تيره سرو را به صورت زير طبقه‌بندى كرده‌اند : حكماى سنتى اختلاف دو درخت عرعر صغير و عرعر كبير را فقط در كوچكى و بزرگى دو درخت دانسته و اندازه ميوه نوع صغير را به بزرگى نخود و نوع كبير را به اندازه فندق ذكر نموده‌اند و خواص درمانى ميوه‌هاى دو درخت را يكسان دانسته و هر دو را ذيل واژه عرعر شرح داده‌اند .